Temat z notesu · 6 zapisków
Sady, pola, przystanie i małe miasta. Rozmowy, w których pogoda i pora roku mają ostatnie słowo.
Punkt skupu grzybów pod Tucholą to wiata przy domu, dwie wagi i tablica z cenami pisanymi kredą. Spędziłam tam sobotnie popołudnie i wieczór, od pierwszego kosza do chwili, kiedy po grzyby przyjechało auto chłodnia.
W mieście trwało jeszcze święto wina, a w winnicy kilkanaście kilometrów dalej nikt nie miał czasu na święto. Zbierano solarisa, pierwszą odmianę w tym roku, i cały dzień kręcił się wokół jednej liczby: ile skrzynek zjechało z rzędów do prasy.
W wiosce pod Lidzbarkiem Warmińskim jest jeden sklep, jedna ławka przed nim i jedna kobieta, która otwiera go o szóstej. Spędziłam tam sobotnie przedpołudnie i kawałek niedzieli, kiedy za ladą może stać już tylko ona.
Kombajn stał gotowy od szóstej rano, a ruszył w pole po jedenastej. Pierwszy dzień żniw na Żuławach to głównie czekanie: na słońce, na wiatr i na to, co pokaże wilgotnościomierz.
Targ w Sokółce trwa w czwartki od piątej do dziesiątej rano. Przyszłam przed pierwszym sprzedawcą i wyszłam po ostatnim, a w notesie zostały mi głównie sadzonki, twaróg i rozmowy o pogodzie.
Prognoza mówiła o minus trzech stopniach, a jabłonie stały w pełnym kwiecie. Przez całą noc chodziłam z sadownikiem między rzędami i patrzyłam, jak woda zamienia się w lód, żeby kwiaty przeżyły.
